กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าออกจากห้องประชุม เดินเร็วๆ มุ่งไปทางห้องนอนของตนเอง พอเข้ามาในลานเรือนนั้น ก็เต้นรำมือไม้พลางร้องทำนองงิ้ว: “ฮูหยิน ข้า… กลับมาแย้ว…”
ยามนั้น เน่ยเน่ยกับไว่ไว่บังเอิญเดินเข้าออกในลานพอดี พลันเห็นเทพสวรรค์ก็ตะลึงงันไป ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาคลอ คุกเข่าลงร้องเรียกเสียงดัง:
“เข้าคารวะเทพสวรรค์!”
อาเต๊ามองท่าทางตื่นเต้นและเก้อเขินของทั้งสอง แล้วใช้มือเชยคางพวกนางอย่างคะนอง: “คิดถึงข้าแล้วสินะ!”
ทั้งสองพยักหน้าเงียบๆ ในดวงตามีแววอ่อนโยนของคนที่เฝ้ารอจนมองทะลุสายน้ำฤดูใบไม้ร่วง
อาเต๊ามองแล้วใจก็สั่นไหว ในใจท่องว่า: “ตาดุจดาวเพิ่งเคลื่อนคล้อย คิ้วดุจจันทร์เอนลงสู่สายน้ำ ต้องกดท้ายเท้าก่อน แล้วจึงรั้งบั้นเอวด้านหน้า”