เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เจ้าจะตามข้าไปทางตะวันตกทำไมกัน?” ในใจอาเต๊าปฏิเสธ
ฮูหยินจู้หรงรีบกล่าวว่า “ทางตะวันตกเฉียงใต้มีหมู่บ้านมากมายใต้การดูแลของเผ่าจู้หรง หากข้าไปประกาศเรียก พวกเขาต้องมาสวามิภักดิ์ต่อท่านแน่นอน”
อาเต๊าครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ให้ไต้ไหลไปก็ได้นี่นา”
“เขา? ฮึฮึ…” ฮูหยินจู้หรงยิ้ม “ให้เขาประกาศเรียกก็ไม่ค่อยได้ผลหรอก”
ไต้ไหลทำหน้าเหมือนสุนัขชาร์ไป่ “พี่ ไว้หน้าบ้างสิ ครอบครัวพ่อตาของข้ารับรองว่าต้องตอบรับแน่”
ฮูหยินจู้หรงยิ้ม “เห็นไหม เขาไม่ไหวหรอก”
ไต้ไหลร้อนใจมาก “พี่อย่าพูดว่าผู้ชายคนหนึ่งไม่ไหวเด็ดขาด! ท่านอ๋อง ข้าจะตามท่านไป!”
พอพูดจบ เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาฆ่าคน จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “ท่านอ๋อง ข้าไม่ไหวจริง ๆ ท่านพาพี่สาวข้าไปเถิด นางแก่กว่าท่านสิบกว่าปี นางดูแลท่านได้เหมือนพี่สาว!”