กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ค่ายใหญ่กองทัพฮั่น
นายทหารและทหารทั้งหลายต่างหลับกันหมดแล้ว แต่อาเต๊ากับจูล่งยังคงนั่งคุยกันใต้แสงเทียนในค่ายทหาร
จูล่งมองข่าวกรองที่หน่วย “ชุดพราง” ส่งกลับมา กล่าวด้วยเสียงหนักว่า “น่าเสียดายอู๋ปัน”
อาเต๊าก้มเปลือกตา:
“เรื่องนี้โทษข้า ข้าไม่คิดเลยว่ากองทัพชนเผ่าจะเพิ่มกำลังพลและโจมตีประกบสองด้าน ถ้าเจิ้งลี่เจาไม่ส่งถุงระเบิดมา เราคงต้องถอยทัพชั่วคราวแล้ว”
จูล่งมองเขาอย่างตะลึง “ท่านอ๋องพูดเช่นนี้ คืออวดแบบถ่อมตัวหรือ?”
“ท่านอาจ้าวพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าไม่เคยอวดแบบแฝงเลย พูดตามจริงทั้งนั้น! ศึกนี้ก็เพราะข้าไม่คิดว่าฮูหยินจู้หรงจะโผล่มาแทรกกลางทาง เอ่อ พลาดมาก!”
จูล่งไม่อยากมองหน้าเขา เลิกคิ้วกล่าวว่า: