เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เล่าปี่เห็นอาเต๊ามีท่าทีเบื่อหน่าย ใจลอย ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่รู้ จึงถามด้วยความสงสัยว่า
“พึมพำอะไรอยู่หรือ”
อาเต๊าหาเรื่องชวนคุย มองเล่าปี่ด้วยความอาลัย เต็มหน้าด้วยความเมตตา กล่าวว่า
“หลังจากบุตรผู้น้อยจากไปแล้ว พระบิดาต้องจำไว้ให้ดี กินข้าววันละสามมื้อให้เป็นเวลา ตื่นเช้าตามเวลา พักเที่ยงตามเวลา เข้านอนตามเวลา ปกติออกกำลังกายให้มาก ว่างก็อ่านหนังสือให้มาก มีธุระก็ให้ขงเบ้งกับพวกเขาจัดการ อยู่บ้านคนเดียวก็อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าโดยพร่ำเพรื่อ...”
เล่าปี่ถลึงตา “ข้าต่างหากที่เป็นพ่อ!”
“ข้ารู้ แต่ข้าอดห่วงพระบิดาไม่ได้จริง ๆ พระบิดาปกติต้องดื่มน้ำร้อนมาก ๆ ระวังอย่าให้หนาว และเวลานอนกับพระชายาอู๋ก็รู้จักประมาณตนบ้าง...”
เล่าปี่ถึงกับพูดไม่ออก ถอนใจ “เฮ่อ... เวลาเซ่นไหว้นี่ช่างทรมานเสียจริง!”