กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เปี้ยนซีได้ยินก็ตกใจนัก สีหน้าตื่นพล่านจ้องมองโจผี “ลูกเอ๋ย ไหนว่าโทษไม่ถึงตาย? หากเจ้าจะใช้วิธีตัดลิ้น ตัดจมูก หรือลงทัณฑ์ตอน ก็จงลงที่แม่ก่อน!”
โจผีสีหน้าเหนื่อยหน่ายสิ้นเชิง:
“เราจะไปทำร้ายน้องร่วมอุทรอย่างนั้นได้อย่างไร! เราจะเพียงลดโจสิดลงเป็นโหวระดับตำบลอันเซียง เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง มิให้ญาติวงศ์หลวงอื่นเหลิงไม่เกรงกฎหมาย”
เปี้ยนซีได้ยินว่าเพียงลดยศถาบรรดาศักดิ์ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก กุมมือสองพี่น้องไว้ พลางกล่าวด้วยความเอ็นดู “ตระกูลโจเพิ่งตั้งราชวงศ์ ใต้หล้ายังไม่มั่นคง พวกเจ้าพี่น้องควรออกแรงร่วมกันค้ำฟ้า จะมาฆ่ากันเองให้ญาติต้องหลั่งน้ำตา ศัตรูหัวเราะเยาะไม่ได้!”
นางหันมองโจสิด “ลูกเอ๋ยเจ้ารักสุรามาแต่ไหนแต่ไร นิสัยก็ตามใจตัวเอง แต่จะทำสิ่งผิดกฎหมายบ่อย ๆ ให้พี่ชายของเจ้าลำบากใจไม่ได้! เข้าใจหรือไม่?”
โจสิดได้ยินก็หลั่งน้ำตา กล่าวด้วยความเศร้า “ลูกจดจำไว้แล้ว ต่อจากนี้จะอยู่ให้เรียบร้อย ไม่สร้างความวุ่นวายให้ฝ่าบาท”