กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจหยินด่าว่า “จะพูดถึงประสานจากในและนอกอะไรกัน? หม่าเจินยังบอกว่าเล่าปี่มัวแต่สำราญ ไม่ได้ใส่ใจจะรักษาเมืองเลยสักนิด!”
หวังเฟยลั่วถาม “เขาไม่ได้บอกเรื่องเมืองชั้นนอกด้วยหรือ?”
โจหยินพูดอย่างหัวเสีย “ถ้าเขาบอก ความเสียหายวันนี้จะมากขนาดนี้ได้หรือ?”
“นี่แสดงว่าหม่าเจินเป็นไส้ศึกปลอม เราส่งข้อมูลเท็จให้เขาได้ไหม? เพื่อทำให้เล่าปี่เข้าใจผิด?”
พอคำนี้ออกมา ทุกคนก็เงียบลง พากันมองแม่ทัพหนุ่มผู้นี้อย่างประหลาดใจ
สีหน้าโจหยินอ่อนลง ถามว่า “เจ้ามีกลอุบายหรือ?”
หวังเฟยลั่วพยักหน้าเล็กน้อย “มี!”
“ว่ามา!”
“ท่านแม่ทัพแต่งตั้งข้าเป็นแม่ทัพรองก่อน แล้วข้าจะบอก!”
หวังซวงได้ยินก็เซไปก้าวหนึ่ง เงื้อเท้าถีบเข้าไปทันที พลางด่าว่า “เจ้าไอ้ไม่รู้จักดีชั่ว พูดกับแม่ทัพรถม้าได้อย่างไร!”