เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ขณะที่ขงเบ้งกำลังถอนหายใจ สุมาอี้ก็ควบม้าเวียนรอบเมืองซั่งกุยไปหนึ่งรอบแล้ว คูเมืองด้านนอก เงาคนบนเชิงเทินเมือง ล้วนบ่งชี้ว่าเมืองนี้ติดอาวุธแน่นหนาจนถึงซี่ฟัน
เขาควบม้ากลับค่าย มาถึงกระโจมบัญชาการกลางที่เพิ่งตั้งเสร็จ ก็เห็นผู้ส่งสารสถานีม้าคนหนึ่งเดินออกมาด้วยสีหน้าเริงร่า แล้วขึ้นม้าจากไป
ยามนั้น โจหยินก็เดินออกมาเช่นกัน กล่าวอย่างดีใจ “ฮ่าฮ่า ข้าได้ส่งข่าวดีที่ตีขงเบ้งจนพ่ายแพ้และล้อมชนชั้นสูงของเล่าปี่ไว้ ไปยังลั่วหยางแล้ว เชื่อว่าฝ่าบาททอดพระเนตรเห็นต้องมีพระพักตร์เบิกบานแน่ ขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนักรู้เข้าต่างก็จะปลื้มปีติ”
สุมาอี้ประสานมือไปทางทิศตะวันออก ร้อง “หมื่นปี” จากนั้นยิ้มกล่าว “จื่อเสี้ยว เมืองซั่งกุยมีการป้องกันแน่นหนา ดูแล้วเตรียมพร้อมเต็มที่ เกรงว่าเมืองนี้จะยึดได้ไม่ง่าย”