ตอนที่ 220 กองทัพโจโฉเคลื่อนทัพไปตะวันตก

มู่ซู่รู้สึกเพียงว่าริมฝีปากชา ลำคอคันยุบยิบ และปวดท้องอยู่ลึก ๆ จึงเอ่ยด้วยเสียงสั่นว่า “อะไรกัน นี่เป็นยาพิษจริง ๆ รึ?”

อาเต๊าส่ายหน้าเบา ๆ “เป็นยาพิษหรือไม่ เจ้ารู้สึกเองไม่ได้รึ?”

เพียงชั่วอึดใจ มู่ซู่ก็รู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้ากำลังฉีกขาด เหงื่อเม็ดโตเท่าเมล็ดถั่วไหลจากหน้าผากไม่หยุด เขากัดฟันเอ่ยว่า

“เหตุใดเจ้าจึงไม่ถูกพิษ?”

“ข้ารึ?” อาเต๊าลูบคางแล้วเอ่ยเสียงเบา “ข้าก็ถูกพิษเหมือนกันนี่?”

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอะไร?”

“อาจเพราะข้ามีระบบกระมัง!”

ขาทั้งสองของมู่ซู่อ่อนแรง เขาค่อย ๆ ทรุดลงคุกเข่า แต่ยังฝืนชันขาข้างหนึ่งไว้ เงยหน้าถามอย่างยากลำบากว่า “ระบบคือบ้าอะไร?”

อาเต๊าไม่อาจอธิบายเรื่องนี้ได้ จึงเลิกสนใจเขา แล้วกางแขนทั้งสองออกไปทางผู้คนเบื้องล่างแท่นบูชา ประกาศเสียงดังว่า “เทพรักพวกเจ้าทุกคน และจะทำให้พวกเจ้าล้วนมีชีวิตที่ดี!”