กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“อิจฉาก็ไม่ค่อยได้การแล้ว พี่ใหญ่ควรเก็บความอิจฉาริษยาเสียเถอะ!” ม้าต้ายกวาดตามองม้าเฉียว ส่ายหน้าเล็กน้อย
ม้าเฉียวไม่เห็นด้วย: “ลูกผู้ชายต้องพูดตรงกับใจ เหตุใดข้าต้องเก็บกลับด้วย อีกอย่าง ที่ข้าเรียกว่าเกลียดนั้นมิได้เกลียดอ๋องเจี้ยนเย่ แต่เกลียดที่ตนเองไร้ความสามารถ”
“ไร้ความสามารถ?”
“นับแต่ถูกขับออกจากเหลียงโจวเมื่อสี่ปีก่อน ข้าก็ไม่สามารถตีกลับมาได้อีก ต้องอาศัยพึ่งผู้อื่นตลอดมา บัดนี้อ๋องเจี้ยนเย่ยึดได้เจ็ดจวิ้นอย่างง่ายดาย ยังทำให้ชาวเชียงยอมสวามิภักดิ์ มิใช่หรือที่ทำให้เห็นว่าข้าไร้ประโยชน์!”
ม้าต้ายพยักหน้า: “พี่ใหญ่คิดเช่นนี้ก็ดีที่สุดแล้ว ต่อไปพี่น้องเราตามอ๋องเจี้ยนเย่ไป จะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวได้แน่นอน”