กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เตียวคับคุมทัพด้วยตัวเอง มองการตอบโต้ที่เบาบางบนยอดเขา แล้วตะโกนว่า “เสมียนอยู่ไหน? เขียนรายงานศึกได้แล้ว! บอกว่าพวกเรากินเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน ยึดเจียถิงพร้อมทหารจ๊กห้าพันได้อย่างง่ายดาย! ไม่สิ หนึ่งหมื่น!”
“รับบัญชา!”
ไม่นานนัก เมื่อทหารที่บุกขึ้นเขาจวนจะถึงยอดเขา ก็เห็นทหารรักษาเมืองหยุดยิงธนู แล้วผลักหินยักษ์หลายสิบก้อนลงจากยอดเขา
“ครืน... ครืน...”
หินยักษ์แต่ละก้อนกลมกลิ้ง กลิ้งทะยานลงจากไหล่เขาอย่างรวดเร็ว ผ่านข้างกองทัพโจโฉที่กำลังแหงนหน้าบุกขึ้นเขา บางครั้งก็ทับทหารโจตาย กลิ้งลงไปจนถึงเชิงเขา พังรั้วที่ล้อมภูเขาไว้
เตียวคับเห็นแล้วไม่โกรธแต่กลับดีใจ หัวเราะว่า “ม้าเจ๊กจนปัญญาแล้ว นี่คงเป็นไม้ตายสุดท้ายของมัน พอหินยักษ์หมด เราก็รวบรวมกำลังบุกครั้งเดียว!”
“ครืน... ครืน...”