เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ม้าเฉียวก่อนหน้านี้มีความอับอายที่ตกหลุมพราง ต่อมาก็ตกอยู่ในสภาพน่าอึดอัดที่ไม่อาจตามเล่าเสี้ยนไปสังหารศัตรูพลิกสถานการณ์ได้ เขาต้องการผลงานสักชิ้นอย่างยิ่ง และยิ่งต้องการให้ชาวเชียงยอมจำนน เพื่อปลอบประโลมจิตใจอันบอบบางของตนสักหน่อย
ดังนั้นเขาจึงพาทหารราบวิ่งสุดกำลังสองวัน ในที่สุดก็มาถึงอำเภออู่ตู เห็นหอเมือง ประตูเมือง และจวนเจ้าเมืองถูกเผาเรียบวอดจนหมดสิ้น
คลังหลวงและคลังเสบียงถูกขนย้ายจนโล่งโจ้ง ไม่เหลือแม้แต่หนูสักตัว เขาจึงโมโหขึ้นมาทันที
จากนั้นเขาบัญชากองทัพใหญ่เข้าเมืองค้นหาจับกุมอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ก็พบอย่างผิดหวังว่า ไม่ต้องพูดถึงทหารเผ่าเชียงที่เหลืออยู่เพื่อยอมจำนน แม้แต่ชาวเมืองก็เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว
ใจของม้าเฉียวเย็นเยียบวูบวาบ เขากล่าวเสียงเบาว่า “ยึดได้เมืองแบบนี้จะมีประโยชน์อันใด?”