กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าได้ยินแล้วถึงกับหน้าเหวอ คิดในใจว่า “กวนเฟิ่งใจกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เรื่องชอบผู้ชาย นางถึงกับบอกบิดาตัวเองตรงๆ เลยรึ?”
กวนอูเห็นเขาตะลึงงันก็หัวเราะลั่น ตบไหล่อาเต๊าพลางกล่าวว่า
“ซุนกวนเคยส่งคนมาสู่ขอ แต่ข้าปฏิเสธไปอย่างแข็งกร้าว ทั้งยังบอกทูตง่อก๊กอย่างตรงไปตรงมาว่า ลูกสาวพยัคฆ์ไม่แต่งกับลูกซุนกวน! บัดนี้ข้ามองไปทั่วใต้หล้า ผู้ที่คู่ควรกับเฟิ่งน้อยก็มีแต่เจ้าเท่านั้น!”
อาเต๊ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เมื่อว่าที่พ่อตายกตัวมาถึงที่เช่นนี้ เขาก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไร จึงเปลี่ยนเรื่องว่า
“ท่านอารอง แม้ง่อก๊กจะมีพวกขี้ขลาดอยู่มาก แต่ซุนกวนก็เป็นเจ้าแห่งง่อก๊ก ท่านจะเรียกลูกของเขาว่าลูกสุนัขได้อย่างไร?”
กวนอูชะงัก “ข้าเคยพูดเมื่อใดว่าลูกเขาเป็นลูกสุนัข?”