กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เสนาบดีประจำเมืองอู่หลิงมองกองทหารง่อก๊กที่คึกคักดุดันนอกเมือง หวาดกลัวจนขวัญหนี ค้อมคำนับพัวหยงแล้วกล่าวอย่างมีเหตุผลหนักแน่นว่า
“ท่านขอรับ ทัพศัตรูมีกำลังมาก หากเราไม่ยอมจำนน เกรงว่าจะบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก แม้ภายหลังศัตรูจะถอยไป จำนวนประชากรและทรัพย์สินเงินทองในเมืองก็จะลดลงอย่างมาก!”
พัวหยงมองเสนาบดีประจำเมืองอย่างลึกซึ้งแล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ท่านคิดว่าการยอมจำนนเป็นแผนที่ดีที่สุดหรือ?”
“ใช่ขอรับ! เช่นเดียวกับปีที่ยี่สิบแห่งศักราชเจี้ยนอัน เมื่อง่อก๊กยกมาบุก เรายอมจำนนตั้งแต่แรก ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ พอฝ่ายเราและฝ่ายศัตรูคืนดีกัน ก็กลับสู่สภาพเดิมไม่ใช่หรือ!
ถอยไปหนึ่งก้าวพูดก็คือ หลังศึกผาแดง เล่าปี่ถือโอกาสมุ่งลงใต้ ก่อนอื่นส่งเตียวหุยและจูล่งไปยึดหลิงหลิง