เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทหารไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริง แต่ไม่กล้าพูดว่าคนของพวกเขาหลายพันคนถูกคนม้าร้อยกว่าคนไล่ตีไล่ฆ่า จึงตอบเสียงดังว่า “คงมีทหารอี้โจวมากกว่านี้แน่! อีกทั้งพวกข้าได้ยินว่าม้าเฉียวแห่งซีเหลียงกับเตียวหุยชาวเยี่ยนมากันแล้ว”
หวังผีหน้าซีดเผือด คิดในใจว่า:
“อิกิ๋มกับบังเต๊กพ่ายแล้ว ซิหลงและกองทัพใหญ่อีกหลายสายก็พ่าย ลวี่ฉางก็ถูกสังหาร บัดนี้แม่ทัพใหญ่ใต้บังคับบัญชาเล่าปี่มากันหมดแล้ว ข้าจะมีปัญญารักษาเมืองนี้ไว้ได้อย่างไร!”
เขาตะโกนสั่งเสียงดัง “แม่ทัพลวี่ตายแล้ว กองหนุนถอยไปแล้ว เมืองเซียงหยางไม่อาจรักษาไว้ได้อีก ประกาศคำสั่งของข้า ทหารทั้งเมืองจงถอยตามข้าไปเมืองหว่านเฉิง!”
ไม่ถึงสิบห้านาที ทหารกว่าห้าร้อยคนที่เหลืออยู่ในเมืองก็กรูออกทางประตูเหนือแล้วหนีหายไป
เมื่อกวนอูและอาเต๊านำทัพมาถึง ประตูเมืองเซียงหยางก็เปิดกว้าง