กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลวี่ฟางได้ยินก็สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย “องค์รัชทายาท เรามีกันเพียงเรือเดียว 500 คน ถึงจะเป็นไปเพื่อไปช่วยรบจริง ก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย!”
อาเต๊ายิ้ม แล้วมองหวงเฮ่า “เฮ่าน้อย เจ้ารู้ความหมายของข้าหรือไม่?”
หวงเฮ่าเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูด จึงเอ่ยเสียงดัง:
“คนที่องค์รัชทายาทพาไปยิ่งน้อย แม่ทัพกวนและแม่ทัพเตียวก็จะยิ่งร้อนใจ”
ลวี่ฟางแทรกขึ้น “ใช่แล้ว ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ไม่ใช่หรือ”
หวงเฮ่าเงยหน้า มองลวี่ฟางด้วยท่าทางดูแคลน แล้วยิ้ม “พวกเขาร้อนใจก็ต้องเร่งม้าตามเรามาแน่! พอเราถึงหนานจวิ้น เบื้องหลังเราจะต้องมีไพร่พลเจ็ดแปดพันคนตามมาถึงแน่นอน!”
ลวี่ฟางยังคงลังเล “ถ้าเผื่อลิบองไม่ได้ลอบโจมตีจิงโจวเล่า? องค์รัชทายาทจะถูกลงโทษหรือไม่?”
หวงเฮ่ามองเขาเหมือนมองคนโง่ แล้วเอ่ยเสียงดัง: