กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เฉิงตู
เล่าปี่มองอาเต๊าตาเป็นมันว่า “ลูกชายคนดีของพ่อ รีบพูดมาสิ ทำอย่างไรหุนเตี๋ยงถึงจะฟังคำพูดบ้าง”
อาเต๊ามอง “พ่อแท้ๆ” ที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความอยากรู้ แล้วลูบหนวดที่ไม่มีอยู่จริง พูดออกมาสองคำ:
“ขอคำชี้แนะ!”
“อธิบายละเอียดมาสิ!”
อาเต๊าดึงเล่าปี่มาที่โต๊ะแล้วพูดว่า “อธิบายไม่ทันแล้ว เว้ากระชั้นนัก มา ข้าพูด เจ้าจดจดหมาย!”
“หา? เจ้าพูด ข้าเขียน? เจ้านี่ช่างสั่งงานเสียจริง?”
“อย่าพูดมาก เจ้าเขียนหนังสือเร็วกว่าข้าแน่! รีบนั่งลงเขียนให้เรียบร้อยเถอะ!”
อาเต๊ากดหูใหญ่ให้นั่งลง ยื่นพู่กันให้ แล้วพูดว่า:
“ท่านอาออกศึกหลายเดือน ประหารขุนศึกศัตรู ตีเมืองโจรแซ่โจแตก จับเชลยศึกนับหมื่น ทำให้ชื่อเสียงน่าเกรงขามของกองทัพเราแพร่ไปทั่วสี่ทะเล ช่างตรากตรำและมีคุณูปการยิ่งนัก ข้านับถือจริงๆ!”