เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าเหลือบมองเงียมหงันโดยไม่รู้ตัว เห็นตาแก่คนนี้ดวงตาเป็นประกาย จ้องมองตนด้วยสีหน้าคารวะนับถือ
“ระบบ ข้าทำอะไรถูกกันแน่ ให้คำอธิบายหน่อยสิ”
ระบบไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
กลับเป็นเงียมหงันที่เอ่ยขึ้น
“องค์รัชทายาทยังเยาว์วัย แต่เปี่ยมด้วยวาทศิลป์ ร่างกายสง่างาม ใจกว้างขวาง ช่างเป็นวีรบุรุษหนุ่มที่หาได้ยากในโลกหล้า
ข้าแต่เดิมใจสิ้นหวัง เพียงปรารถนาจะแก่ตายในชนบท ไม่คิดว่าวันนี้ได้พบองค์รัชทายาท กลับจุดไฟทะเยอทะยานขึ้นมาใหม่!
องค์รัชทายาทมีสติปัญญาความสามารถยิ่ง ข้าน้อยแม่ทัพเฒ่าเงียมหงัน ขอยอมสวามิภักดิ์ติดตามท่าน!”
พูดจบ เขาก็คุกเข่าลงตรงๆ
อาเต๊างงงวยเล็กน้อย: ไอ้ตาแก่ ท่านอย่ามาเล่นจู่โจมกะทันหันได้ไหม เมื่อครู่ยังไม่ยอมรับฐานะตัวเอง ตอนนี้ก็ยอมสวามิภักดิ์แล้ว ให้เวลาข้าตั้งตัวหน่อยได้ไหม!