ตอนที่ 21 ขุนนางบุ๋นและแม่ทัพ

หลังออกจากทุ่งนา อาเต๊าไม่ได้ย้อนกลับ แต่สั่งให้เดินหน้าต่อ ไปจนถึงสะพานว่านหลี่

เขายืนอยู่บนสะพานหินที่คนโบราณสร้างด้วยมือทั้งสอง ลูบผิวสะพานอันขรุขระ มองน้ำแม่น้ำจินที่ไหลเชี่ยวกรากใต้สะพาน แล้วอดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทประพันธ์อมตะของหยางเซิ่น

“แม่น้ำฉางเจียงไหลท่วมท้นสู่ตะวันออก คลื่นซัดชะล้างวีรบุรุษจนสิ้น ถูกผิดสำเร็จล้มเหลว ล้วนว่างเปล่าในพริบตา……”

เมื่อท่องบทกวีจบ นึกถึงการข้ามภพของตนและใกล้จะได้ครองฟ้าแผ่นดิน อาเต๊ารู้สึกว่าหัวใจเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงดั่งเมฆา จึงเปล่งเสียงว่า

“มีวาจาว่า ภูเขาไท่ซานไม่ปฏิเสธดิน จึงสามารถสูงใหญ่ได้ แม่น้ำและทะเลไม่เลือกธารสายเล็ก จึงสามารถลึกได้

วันหน้าหากข้าครองแผ่นดินใต้หล้า ข้าจะชักชวนเข้าร่วม โดยให้วีรบุรุษทั่วหล้ามาอยู่ใต้บัญชา เปิดยุคเรืองรองอันยืนยาวหมื่นชั่วอายุคน!