กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“นี่มันคนละเรื่องกันเลย!”
อาเต๊ามีขีดดำเต็มหน้าผาก: “เจ้าตีความผิดแล้ว ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เจิ้งลี่เจาอึ้งไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เหมือนรู้แจ้ง แลหน้าแบบ “ข้าเข้าใจเจ้า” แล้วเอ่ย: “หรือว่าองค์รัชทายาทร่างกายไม่ไหว? ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เรื่องเล็กทั้งนั้น นางรู้ยาพื้นบ้านบางอย่าง รักษาโรคที่ทำกิจของสามีภรรยาไม่ได้โดยเฉพาะ!”
อาเต๊าได้ยินยิ่งจนใจ คิดในใจ: เด็กหญิงคนนี้อยู่หอม่านหอมไม่เสียเปล่าเลย ยังรู้ยาพื้นบ้านแบบนี้อีก คงจะพบเห็นมามากแล้ว พอผ่านไปสักสองสามปีนางโตขึ้นอีกหน่อย ข้าก็อาจจะกับนาง...
เห็นสีหน้าจนใจแถมมีความปรารถนาของอาเต๊า เจิ้งลี่เจายิ่งมั่นใจในความคิดของตน ไม่รบเร้าอีก คุกเข่าคำนับหนึ่งครั้ง ลุกขึ้นแล้วจากไป