ตอนที่ 8 หนีอย่างทุลักทุเล

กวนเฟิ่งขมวดคิ้ว "ไหนว่าเล่าเสี้ยนสมองไม่ค่อยดี เหตุใดจึงแต่งประโยคที่มีความหมายลึกซึ้งได้ถึงเพียงนี้"

จางอิงอิงดวงตาเป็นประกาย "องค์รัชทายาทช่างสง่างามมีรสนิยมสูงส่ง มีเสน่ห์ของนักปราชญ์ผู้เรืองนามจริง ๆ"

อาเต๊าขอโทษหลี่ไท่ไป๋อยู่ในใจ พลางชำเลืองมองกวนเฟิ่งด้วยหางตา คิดในใจว่า แค่อกเล็กไปหน่อยเท่านั้นเอง

กวนเฟิ่งเห็นสายตาที่เขาจ้องมอง ใบหน้าพลันเขียวคล้ำขึ้นมา นางถลึงตาใส่เล่าเสี้ยนอย่างแรง แล้วเอ่ยกับพระชายาอู๋ "บุตรสาวกระหม่อมมีธุระที่บ้าน ขอถวายบังคมลาก่อนเพคะ"

ว่าแล้วก็จากไปดุจสายลม

อาเต๊าเป็นบุตรที่เกิดจากกำฮูหยิน ส่วนพระชายานั้นมาจากตระกูลขุนนางอี้โจวสกุลอู๋ ไม่มีความผูกพันทางใจกับอาเต๊า จึงไม่ควรพูดคุยมากนัก ได้แต่ยิ้มอย่างเก้อเขิน