กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ด้วย ‘ความสามารถด้านการเลี้ยงสัตว์’ ที่ระบบให้มา บวกกับประสบการณ์เลี้ยงสัตว์ของพ่อค้าแผงลอยคนนั้น ในอนาคตย่อมต้องปรับปรุงอาหารของกองทัพได้แน่
คิดถึงตรงนี้ อาเต๊าอารมณ์เบิกบาน เตรียมจะปรับปรุงอาหารของตัวเองบ้าง “เสี่ยวเฮ่า ข้าจำได้ว่าเจ้าเพิ่งพูดอะไรเกี่ยวกับสุราเมามายแห่งสู่?”
“ถูกต้องขอรับ สำรับของสุราเมามายแห่งสู่นั้นชวนให้ติดใจ สุราวิเศษก็ชวนให้ลืมกลับ!”
“เจ้าเคยไปหรือ?”
“ไม่เคยไปขอรับ เงินเดือนของข้าน้อยยังไม่พอซื้อกับข้าวสักครึ่งจานเลย”
“แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าสุรากับอาหารร้านนั้นอร่อย?”
“ฟังคนอื่นเขาพูดมาขอรับ!”
อาเต๊ากลอกตา คิดในใจว่า นี่คงเป็นผลของการโฆษณาในยุคสามก๊กกระมัง?
“พาข้าไปสิ ข้าอยากลองอาหารยุคนี้ดูสักหน่อย!”
หวงเฮ่าได้ยินก็ขมวดคิ้ว รู้สึกอยู่ตลอดว่าหลังองค์รัชทายาทหายป่วย คำพูดแปลกไป จึงคิดไปพลางนำทางไปข้างหน้า