เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 231
58
หวังอวี้แสยะยิ้มเย็นชา ไม่ยอมรับน้ำใจเลยแม้แต่น้อย
ช่วงเวลาในรั้วโรงเรียนมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ พริบตาเดียวก็ผ่านไปสามวัน
หลายวันมานี้หวังเซวียนใช้ชีวิตอย่างสบายใจเฉิบ ทุกวันเวลาอยู่ที่โรงเรียนก็หยอกเย้าเสี่ยวอิงจื่อ พอถึงตอนเที่ยงก็ดึงเสี่ยวเถาจื่อไปค้นคว้าหาความรู้ใหม่ที่ฐานลับของพวกเขา
ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเป็นหัวกะทิ เวลาเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ถึงได้รวดเร็วปานนี้
เช้าตรู่วันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดส่องลอดรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาในห้อง หวังเซวียนยังคงหลับสนิท
หวังอี๋ตี๋มาถึงข้างเตียงเขาตั้งแต่เช้าตรู่ พลางเขย่าไหล่เขาเบา ๆ “พี่เซวียนรีบตื่นเร็วเข้า อีกเดี๋ยวที่โรงเรียนมีบรรยายเรื่องการเขียนเรียงความต้องไปร่วมนะ”
หวังเซวียนลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ แล้วคว้าตัวหวังอี๋ตี๋ดึงเข้าไปในผ้าห่มตามความเคยชิน