เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 219
46
“เชอะ! หมาป่าตัวจริงเสียงจริง!” หวังอวี้หน้าแดงพลางกระทืบเท้า “พวกพี่ม.หกคงโดนพี่จัดการไปหมดแล้วแน่ ๆ ส่วนพวกรุ่นพี่ผู้หญิงก็ไม่รู้โดนพี่...แบบนั้นไปแล้วหรือยัง...” สองสามคำข้างหลังยิ่งพูดยิ่งอ้อมแอ้มไม่ชัดเจน
หวังเซวียนแกล้งทำไขสือ “แบบไหนเหรอ พูดจาครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ไม่ดีนะ”
“ไม่คุยกับพี่แล้ว!” หวังอวี้สะบัดหน้าหนี ใบหูแดงก่ำจนแทบมีเลือดหยด
อย่าเห็นว่าปกติเธอเหมือนเด็กกะโปโลเชียว อย่างไรเสียก็เพิ่งจะอายุสิบหกปี มีหรือจะสู้จิ้งจอกเฒ่าอย่างหวังเซวียนได้
หลังจากการลับฝีปากกันยกนี้ หวังเซวียนกลับจับทางนิสัยใจคอของแม่หนูคนนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง ทั้งเฉลียวฉลาด ซุกซนซ้ำยังเปิดรับมุกตลก และที่สำคัญที่สุดคือหน้าตาตรงสเปกของเขาอย่างไร้ที่ติ
ในเวลาเดียวกัน โรงแรมปั๋วรุ่ยแห่งนครหลวงกำลังตกอยู่ใต้ความกดอากาศต่ำ
ช่วงพักเที่ยงเดิมทีควรจะว่างเว้น ทว่าพนักงานกลับตั้งท่าราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ