เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 160 นายกล้าตีฉันเหรอ?
ในเวลานี้หวังเซวียนเพิ่งจ่ายค่าแท็กซี่เสร็จ รองเท้าหนังเพิ่งเหยียบขึ้นบันไดหน้าโรงแรม โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา
เมื่อเหลือบเห็นหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าเป็นชื่อ “เมิ่งอี้หราน” เขาก็เลิกคิ้วแล้วกดปุ่มรับสาย “แปลกจริง เวลานี้โทรหาผมเนี่ยนะ?”
“หวังเซวียน มีเรื่องหนึ่งที่นายต้องตอบฉันมาตามตรง” ปลายสายส่งเสียงร้อนรนออกมา ถึงขั้นละเว้นการทักทายไปเสียสนิท
“เรื่องอะไรถึงได้จริงจังขนาดนั้นครับ?” เขาหมุนคีย์การ์ดห้องพักเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในใจกลับมีความคิดแวบผ่านเข้ามาหลายอย่าง
“รูปที่ฉันส่งให้นายเมื่อวาน...นายไม่ได้ให้จ้าวเอ้อร์สี่ดูใช่ไหม?” พอพูดจบเมิ่งอี้หรานก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที คำถามนี้มันโง่เง่าจนเหมือนกำลังสงสัยในระดับสติปัญญาของเขาชัด ๆ
“คุณคิดว่าไงล่ะครับ?” หวังเซวียนเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา
ที่แท้ก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อคืนจงใจปล่อยเอ้อร์สี่ทิ้งไว้ไม่สนใจ ยัยเด็กนั่นก็หันกลับไปหาเรื่องเมิ่งอี้หรานทันที
“ฉัน ฉันก็ต้องเชื่ออยู่แล้วว่านายจะไม่พูด” เธอพยายามแก้ตัวอย่างไม่มั่นใจ ปลายนิ้วสะกิดร่องโซฟาไปมาโดยไม่รู้ตัว