กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 158 ฉันรับเองเถอะ ยังไงก็เป็นเรื่องที่ฉันก่อ
“
บนโต๊ะอาหาร เกาเหวินและซ่างเจียมองดูหวังเซวียนที่กำลังสวาปามอาหารอย่างหิวกระหาย พลางสงสัยว่าเขาไปอดอยากมาจากไหน
ความจริงหลัก ๆ คืออาหารของสถานดูแลผู้สูงอายุไม่ถูกปาก ตอนนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนอันตี๋จึงทำได้แค่ฝืนกินไปไม่กี่คำ
“ช้า ๆ หน่อยสิ ไม่มีใครแย่งนายสักหน่อย
” เกาเหวินเลื่อนแก้วน้ำไปให้ พลางหยิบทิชชูมาช่วยเช็ดปากให้เขา
หหวังเซวียนดื่มน้ำอึกใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจ “เป็นคำพูดที่ถูกต้องจริง ๆ เรื่องปากท้องสำคัญที่สุด
ฝีมือร้านนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ กินมาตั้งหลายร้านในเมืองมาร ร้านนี้ติดท็อปสามแน่นอน
”