0128

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 พี่น้องสองคนของชิวอิ๋งอิ๋งกลายเป็นผู้อุปถัมภ์ไปเสียได้!

ฝานเซิ่งเหม่ยใส่รองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรเดินชอปปิงมาทั้งวัน เหนื่อยจนเครื่องสำอางบนใบหน้าเยิ้มไปหมด

เสื้อผ้าถุงเล็กถุงใหญ่ในมือล้วนเป็นของรางวัลจากการรบที่เธอเปรียบเทียบราคามาสามสิบร้าน แม้จะรูดบัตรเครดิตจนวงเงินเต็มอีกครั้ง แต่ยังดีที่เงินเดือนใกล้จะออกแล้ว

เธอรู้สึกเสียดายเงินจนตัดใจนั่งแท็กซี่ไม่ลง จึงลากขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่วเบียดเสียดขึ้นรถไฟใต้ดินกลับมา ตอนก้าวเข้าลิฟต์ทั้งร่างก็แทบจะล่องลอย

นึกไม่ถึงเลยว่าตอนลิฟต์ขึ้นมาจากโรงรถ ด้านในยังมีซากศพเดินได้ในสภาพเดียวกันอยู่อีกคนหนึ่ง นั่นคือชวีเสี่ยวเซียว

แม่สาวคนนี้คอตกหมดอาลัยตายอยากพลางเตะเข่งไม้ไผ่ข้างเท้าไปทางฝานเซิ่งเหม่ย “เอ้า ปูขนหนึ่งเข่ง พวกเธอรวมกันนึ่งหนึ่งหม้อแล้วค่อยเรียกฉันนะ

ฉันไม่ได้ข่มตาหลับติดต่อกันมาสามสิบหกชั่วโมงแล้ว

”

“ฉันเองก็ร่างจะพังอยู่แล้ว กำลังกะว่าจะกลับไปนอนชดเชยเหมือนกัน