0074

⬢⬢⬢

ตอนที่ 73 ผู้ชายไร้รสนิยมแบบนี้ไม่คู่ควรให้เธอต้องเสียใจ

เขาพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วว่า “พรุ่งนี้ต้องไปนครเซี่ยงไฮ้ ขอนอนก่อนนะ บ๊ายบาย”

เมิ่งอี้หรานจ้องข้อความนี้ตาค้าง คุยกันอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็จะนอนซะงั้น? จุดต่อมความอยากรู้ของเธอขึ้นมาแล้วก็ชิ่งหนีไปเนี่ยนะ? เธอไม่ยอมแพ้จึงถามเซ้าซี้ต่อ “ไปนครเซี่ยงไฮ้ทำไมเหรอคะ”

รออยู่นานสองนานก็ไม่มีการตอบกลับ

เธอเปิดย้อนดูประวัติการคุยซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ พลันได้สติคิดขึ้นมาได้ว่า คงไม่ใช่เพราะคำพูดประโยคนั้นของตัวเองที่ทำให้เขาโกรธเข้าหรอกนะ?

เมิ่งอี้หรานส่งข้อความไปด้วยความกระวนกระวายใจ “คุณกำลังโกรธอยู่เหรอคะ” เธอนิ่งจ้องโทรศัพท์รออยู่นาน หน้าจอก็ยังคงไม่สว่างขึ้นมาเสียที

เธอทุ่มโทรศัพท์ลงบนหมอนด้วยความหงุดหงิด แล้วพลิกตัวอย่างขุ่นเคือง หรือว่าใบหน้านี้ของตนจะไม่มีเสน่ห์ดึงดูดหนุ่มหล่อเลยสักนิด? ทำไมทุกครั้งที่เป็นฝ่ายเข้าหาก่อนถึงเหมือนก้อนหินจมหายลงสู่ก้นทะเลทุกที?

แสงจันทร์ตอนตีสองส่องผ่านผ้าม่านโปร่ง ยิ่งสาดส่องก็ยิ่งทำให้เธอตื่นเต็มตา

ก็แค่ส่งคำหยั่งเชิงเชิงชู้สาวไปประโยคเดียวไม่ใช่หรือไง ถึงกับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเลยเนี่ยนะ? เธอขบมุมผ้าห่มพลางคิดอย่างแค้นเคือง แกล้งทำเป็นเย็นชาหยิ่งยโสอะไรกัน ยัยเด็กจ้าวเอ้อร์สี่นั่นมีอะไรดี? ผู้ชายทั้งมหาวิทยาลัยตาบอดกันไปหมดแล้วหรือไง? หนุ่มโสดเนื้อหอมอันดับหนึ่งของดาวมหาวิทยาลัยจะต้องมาแพ้ให้ซินเดอเรลลาจริง ๆ หรือ?