0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 32 หากเป็นดาราคงยิ่งไม่มีอิสระ

หวังเซวียนยืนอยู่หน้าประตู นิ้วมือค้างอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็ไม่ได้เคาะลงไป

เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าควรพูดอะไร อีกทั้งสถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่เลว ใกล้เคียงกับแผนการเดิมของเขา

ขณะกำลังจะหันหลังเดินจากไป จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าฝ่าเท้าว่างเปล่า รองเท้ายังอยู่ในห้องนี่นา

ระหว่างที่กำลังลังเลว่าจะเดินเท้าเปล่าหรือจะทำใจกล้าเคาะประตูดีนั้น ประตูก็พลันเปิดออก

เถาจื่อวางรองเท้าของเขาไว้ตรงหน้าประตู ทิ้งคำพูดไว้คำหนึ่งว่า “รองเท้านาย” จากนั้นก็ปิดประตูดัง “ปัง!” ทันที

หวังเซวียนจ้องมองประตูห้องที่ปิดสนิท ฉากนี้คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

ครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวันถึงตาสว่าง นี่มันไม่ใช่ภาพจำลองตอนเฉียวเว่ยตงอยู่หน้าประตูบ้านซ่งเชี่ยนหรอกหรือ ตนเองถึงกับตกอับจนได้รับเกียรติเทียบเท่าพี่ตงไปแล้ว เขาเปลี่ยนรองเท้าด้วยความหดหู่แล้วเดินกลับบ้าน

หวงจื่อเถาที่อยู่หลังประตูแนบหูชิดติดบานประตู จนกระทั่งได้ยินเสียงลิฟต์ทำงานถึงได้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก