0030

⬢⬢⬢

ตอนที่ 29 แต่ความคิดแบบนี้ก็ยากจะเอ่ยออกมาตรง ๆ

เธอแอบใช้โทรศัพท์มือถือเช็กสถานะการจัดส่งมาตั้งนานแล้ว จึงรู้ว่าของขวัญชิ้นนั้นคือแบบที่ตัวเองเฝ้าฝันถึงพอดี

หวังเซวียนเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะ หวังอี๋ตี๋ก็ขยับเข้ามาใกล้พลางเอ่ยถามเสียงเบา “พี่เซวียน พี่ว่าฉันควรให้ของขวัญอะไรดี” เมื่อก่อนเธอกับเฉียวอิงจื่อไม่ได้สนิทสนมกันเท่าไหร่ แต่ในเมื่อหวังเซวียนไปมาหาสู่กับพวกเธออย่างใกล้ชิด ตัวเองก็ต้องแสดงน้ำใจบ้าง

เมื่อครู่เห็นเฉียวอิงจื่อชวนหวังเซวียนไปงานวันเกิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าจะขาดไม่ได้เด็ดขาด

“ผู้หญิงชอบอะไรฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน” หวังเซวียนเกาหัว “ตี๋ตี๋ ปกติก็คงเป็นเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ อย่างพวกสร้อยข้อมือล่ะมั้ง ไม่อย่างนั้นก็สั่งเค้กสักก้อน

พูดตามตรงฉันก็ไม่มีประสบการณ์ เรื่องทำนองนี้คงช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ”

หวังอี๋ตี๋ขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม

ปกติเธอมีเพื่อนไม่มาก จำนวนครั้งที่เคยให้ของขวัญนับนิ้วได้เลย ครั้งล่าสุดที่ให้ของขวัญแบบเป็นเรื่องเป็นราวก็ตั้งแต่สมัยประถมโน่น

ในที่สุดเธอจึงตัดสินใจว่าตอนพักเที่ยงจะให้แม่พาไปเลือกซื้อของขวัญ