0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 รู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง

“ทำไมเธอถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหันล่ะ”

เจียงเสวี่ยส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันแค่คิดขึ้นมาได้น่ะว่าบ้านเราอยู่ไม่ค่อยใกล้โรงเรียนจริง ๆ

วันก่อนยังได้ยินมาว่าผู้ปกครองของเด็กม.ปลายปีสามไม่น้อยเลยต่างพากันไปเช่าบ้านใกล้ ๆ โรงเรียน ทั้งดูแลความเป็นอยู่ของลูกได้ แถมยังสะดวกเวลาเรียนพิเศษอีกด้วย

คุณไม่ได้บอกเหรอว่าพอลูกบ้านหวังต้าจู้เข้าม.ปลายก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นแล้ว ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะย้ายไปอยู่เป็นเพื่อนลูกด้วยดีไหม คุณว่าไงล่ะ”

หวังจวินตอบตามสบาย “ไม่เห็นต้องลำบากยุ่งยากขนาดนั้นเลยมั้ง อีกอย่างจากบ้านเราไปโรงเรียนก็ไม่ได้ไกลเกินไป ขับรถอย่างมากแค่สี่สิบนาทีเอง

”

เจียงเสวี่ยเหลือบมองสามีผู้ไม่ค่อยละเอียดรอบคอบ “ปกติมันก็แค่สี่สิบนาที แต่คุณอย่าลืมสิว่านครหลวงรถติดบ่อย แถว ๆ โรงเรียนยิ่งติดหนักเข้าไปใหญ่

อีกอย่างร่างกายของลูกยังผอมบางเกินไป เมื่อกี้ไม่ได้บอกเหรอว่าอยากออกกำลังกาย ถ้าอยู่บ้าน แค่เวลาบนถนนในแต่ละวันก็ต้องเสียไปเพิ่มอีกชั่วโมงกว่าแล้ว จะยังมีเวลาที่ไหนไปออกกำลังกายอีกล่ะ”