กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โอสถแผ่กระจายประกายแสงอ่อนโยน ราวกับแฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันไม่มีที่สิ้นสุด
เย่เฉินค่อย ๆ ใส่เข้าไปในปากโม่จีด้วยโอสถอย่างแผ่วเบา
โอสถเข้าปากก็ละลาย กลายเป็นกระแสอุ่นหนึ่งสาย ไหลทั่วร่างโม่จี
บนใบหน้าแดงชื่นของโม่จีเริ่มมีสีหน้าขึ้นมานิดหนึ่ง ลมหายใจก็กลายเป็นยิ่งขึ้นอย่างราบรื่นมั่นคงและหนักแน่น
เย่เฉินและลั่วชิงเฉิงจับจ้องโม่จีอย่างตึงเครียด ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ผ่านไปชั่วครู่ ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย โม่จีลืมตาขึ้นช้า ๆ เผยดวงตา
“ข้า...นี่อยู่ที่ไหน?” เสียงของโม่จีอ่อนแรงเล็กน้อย
“เจ้าตื่นแล้ว!” เย่เฉินจับมือโม่จีด้วยความประหลาดใจยินดี “เจ้ารู้สึกจะทำอย่างไร?”