กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เฉินโบกจอบอย่างขยันขันแข็ง เป็นครั้งคราวเงยหน้าลอบชำเลืองมองหญิงงามวัยกลางคนบนเก้าอี้ไม้ไผ่หนึ่งดู
หญิงงามวัยกลางคนหลับตาสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนหลับสนิทเต็มที่
แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มที่สังเกตได้ยากนิดหนึ่งประดับอยู่
“เจ้าหนูนี่ ก็มีอะไรน่าสนใจอยู่บ้าง” หญิงงามวัยกลางคนกระซิบในใจ
ทุกอิริยาบถของเย่เฉิน กระทั่งสิ่งที่เขาคิดในใจ นางล้วนเห็นทั้งหมด
จิตตระหนักรู้ของนางแข็งแกร่ง กลวิธีเล็ก ๆ แค่นี้ของเย่เฉิน ต่อหน้านางดุจดั่งเรื่องเด็กเล่นดุจ
“คิดจะหนีหรือ? ไม่มีทางง่ายเช่นนี้หรอก” หญิงงามวัยกลางคนแค่นหัวเราะในใจ
นางตั้งใจแสร้งทำเป็นหลับไป ก็คือเพื่อดูสิว่าเย่เฉินจะกระทำการอย่างไร
เวลาล่วงผ่านไปนิดหนึ่งหนึ่งหยด ท่าทางพรวนดินของเย่เฉินช้าลงยิ่งขึ้น