กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่เลว ไม่เลว”
พระภิกษุเจี้ยนฉือมีรอยยิ้มเต็มหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“โยมน้อยมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาจริงดังว่า”
เขาชื่นชมในใจ
“โยมน้อย เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน พวกเราจะได้พบกันอีก”
พระภิกษุเจี้ยนฉือพนมมือ กระซิบเบา ๆ หนึ่งครั้ง
จากนั้น ท่านก็มีพัดหวายใหญ่ของตน หายไปอย่างเงียบเชียบไร้เสียงกลางความว่างเปล่าของทวีปแห่งนี้
ราวกับไม่เคยมาเลย
เย่เฉินไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาหยั่งเข้าไปด้วยจิตตระหนักรู้ในกระบี่จิงหง
“เอ๊ะ?”