เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เฉินประสานมือคารวะ ไม่ถ่อมตนไม่โอหัง
เขาบอกแล้วจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ของตัวเอง และกลอุบายของจักรพรรดิมารอาภรณ์ดำที่อยากปลดปล่อยเทพชั่วร้าย แก่อเวจีจักรพรรดิมารอย่างละเอียด
อเวจีจักรพรรดิมารฟังจบ สีหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
เขาขมวดคิ้วแน่น นิ้วมือตีที่วางแขนบัลลังก์ทีละครั้ง ส่งออกเสียงอื้ออึงทึบ ๆ “ตึง ๆ”
“หมอนั่นเสื้อคลุมดำ ช่างเป็นคนกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ นะ!”
อเวจีจักรพรรดิมารตบอย่างแรงลงที่วางแขน โกรธจนห้ามไม่อยู่ ปราณมารปั่นป่วนทั่วร่าง
“ตลอดปีที่ผ่านมา เขาครั้งแล้วครั้งเล่ามาเกลี้ยกล่อมให้ข้าส่งทัพไปแดนเซียน”
“ถึงขั้นยังร่วมมือกับจักรพรรดิมารอื่นอีกหลายท่านบีบบังคับให้สละอำนาจ ข้าก็ใช้ด้วยเหตุผลว่าแดนเซียนมีพลังอำนาจแข็งแกร่ง ไม่ควรใช้กำลัง ขวางพวกเขากลับไปหมด”