กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เฉินขยิบตายักคิ้วอยู่ข้าง ๆ บอกเป็นนัยอย่างบ้าคลั่งให้เซียวอู๋เหินรับไว้
นี่คือสิ่งของดีนะ ยามวิกฤตช่วยรักษาชีวิตได้เลย! มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่เอา!
เซียวอู๋เหินรับสายตาของเย่เฉิน ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงรับไว้แล้วซึ่งจีวร
“ขอบคุณประมุขพุทธะ”
พระภิกษุเฒ่าผู้เป็นประมุขพุทธยิ้มเล็กน้อย หันไปยังอูเจิง
“ศิษย์น้อง รู้ผิดแล้วแก้ไขได้ คุณงามความดีนี้ใหญ่หลวง”
“แต่เจ้าปล่อยตามใจให้ฮุ่ยคงกระทำการโอหัง สุดท้ายก็รับผลกรรมเอง เจ้ามีความรับผิดชอบที่ไม่อาจปัดความรับผิดชอบ”
“ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความผิดที่เจ้าตนเองก่อไว้……”
พระภิกษุเฒ่าผู้เป็นประมุขพุทธหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลายเป็นจริงจัง
“ลงโทษเจ้าให้หันหน้าเข้าผนังร้อยปีที่อารามวินัย บำเพ็ญเพียรจิตจดจ่อ!”