กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวอู๋เหินลุกขึ้นฉับพลัน สีหน้าตึงเครียด ราวกับเผชิญศัตรูใหญ่
ในมือจำแลงกระบี่เซียนประจำชีวิตที่ส่องประกายเย็นเยียบออกมาชั่วพริบตา จับจ้องบุรุษชุดคลุมดำที่ถูกตรึงไว้อย่างระแวดระวัง
แต่เย่เฉินกลับลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เร็วไม่ช้า หาวหนึ่งครั้ง ขยี้ตาเบา ๆ แล้วจึงมองไปยังบุรุษชุดคลุมดำที่ถูกตรึงอยู่กลางอากาศ
“หึ ๆ ผู้ยิ่งใหญ่จอมเซียน ถึงกับลอบโจมตีงั้นหรือ?”
น้ำเสียงของเย่เฉินเต็มไปด้วยการหยอกเย้า
“ยิ่งไปกว่านั้นเป้าหมายที่ลอบโจมตียังเป็นสัตว์พาหนะอันเป็นของข้าอีก เจ้าก็ยกตนเองสูงเกินไปแล้วเหรอ?”
เขาหน้าตาสบายใจ ไม่สนใจเลย
“ให้ข้ามาเองลองเดาดูว่าเจ้าเป็นใคร…”
เย่เฉินแกล้งทำเป็นครุ่นคิด