กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เนื่องจากพวกเจ้าด้วยตนเองแบบนี้ เพราะข้าก็ไม่ทำให้พวกเจ้าลำบากใจแล้ว”
“เรื่องนี้ก็ยุติไว้แต่เพียงเท่านี้เถอะ”
เย่เฉินกล่าวเบา ๆ เมฆบางลมเบา โบกมือ ส่งสัญญาณว่าพวกเขาสามารถจากไปได้แล้ว
จอมเซียนทั้งสามราวกับได้รับการอภัยโทษใหญ่ รีบคำนับศีรษะเพื่อขอบคุณ
“ขอบคุณคุณชายเย่! ขอบคุณคุณชายเซียว!”
พวกเขาลุกขึ้นจากพื้น ไม่หันหลังกลับ หลบหนีไปจากที่นี่
ฉงฉีบรรทุกเย่เฉิน เซียวอู๋เหิน และต้าหวง ทะยานขึ้นฟ้าสืบต่อ หายไปยังขอบฟ้า
เหลือเพียงวังเซียนพัวหลัวที่เต็มไปด้วยบาดแผล และศิษย์ที่สั่นเทิ้มเหล่านั้น
การกระทำของจอมเซียนทั้งสาม ดูเหมือนโง่เขลา แต่ความจริงเป็นการจำใจกระทำ
ต่อหน้าพลังอำนาจอันเด็ดขาด เล่ห์กลอุบายใด ๆ ก็ดูเหมือนซีดขาวไร้พลัง