กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่จ้าว เมื่อพวกเรามีวาสนาต่อกันแบบนี้ โต๊ะนั้นก็ยกให้เจ้าแล้ว ข้ากับพี่จูเก๋อนั่งโต๊ะเดียวกันก็พอ”
เย่เฉินพูดจบ ก็พยักหน้าเล็กน้อยให้จ้าวรื่อเทียน เผยออกมาซึ่งรอยยิ้มบางเบารอยหนึ่งที่มีราวกับไม่มี
“นี่...ก็ได้”
จ้าวรื่อเทียนลังเลครู่หนึ่ง ตอบตกลงอย่างเขินอายบางส่วน
เมื่อกี้เขายังย่ำเท้าด้วยอากัปกิริยาหยิ่งยโสจะแย่งโต๊ะ มาถึงตอนนี้เย่เฉินกลับยกออกมาแล้วอย่างองอาจ
เขาคิดในใจ ดูเหมือนเย่เฉินคนนี้อยากประจบสอพลอเขาจริง ๆ
แต่ในใจเย่เฉินกลับยิ้มในใจ ปลาติดเบ็ดแล้ว
วังเสี่ยวเทียนงงไปบ้าง พี่ใหญ่พูดจาดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
จูกัดคง หลินซั่ว และซูเฉินกลับมองดูจ้าวรื่อเทียนราวกับมองอย่างกับคนโง่
ช่างเป็นคนโง่เขลาจริง ๆ ง่ายแบบนี้ก็ถูกหลอกล่อเสียแล้ว