กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูเฉินมองทั้งสองด้วยสีหน้าน้อยใจ “พวกเจ้าสองคน ยังมีใจคิดสงสารกันบ้างหรือไม่?”
“ฮ่า ๆ ๆ…”
ทั้งสามคนหยอกล้อกันมาตลอดทางจนกลับมาถึงแล้วที่สำนักเทียนเสวียน
“มารเฒ่าซู พวกเรากลับมาแล้ว!” ตัวเย่เฉินยังมาไม่ถึง แต่เสียงมาถึงก่อนแล้ว
ซูไท่ซวีตื่นขึ้นจากการบำเพ็ญ เมื่อเห็นเย่เฉินสามคนกลับมาอย่างปลอดภัย บนใบหน้าก็เผยออกมารอยยิ้มปลื้มใจ
“อืม กลับมาก็ดีแล้ว”
“มารเฒ่าซู ดูสิว่าข้าเอาสิ่งของดีอะไรมาฝากให้เจ้า?”
เย่เฉินควักออกมาอย่างง่ายดายเป็นสมบัติฟ้าดินหลายต้น
“เจ้าหนูดี ไม่เลว ๆ รู้จักมอบของแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์แล้ว!”
ซูไท่ซวีรับมาสมบัติฟ้าดิน แสดงออกพอใจอย่างยิ่ง