กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชั่วขณะหนึ่ง อากาศรอบด้านราวกับพลันหวานชื่นขึ้นมา ทั้งสองจมอยู่กับช่วงเวลางดงามนี้ ลืมทุกสิ่งไปหมด
ทั้งสองคนจูบกอดกันด้วยความกระตือรือร้น ลืมทุกสิ่งรอบข้าง ลั่วชิงเฉิงตอบสนองเย่เฉินอย่างไม่ชำนาญ นานนักริมฝีปากแยกจากกัน
ทั้งสองคนยังคงกอดกันด้วยกันด้วยความอาลัย ไม่มีคำพูด เพียงรับรู้ช่วงเวลาอบอุ่นนี้อย่างเงียบงัน
ขณะนี้ใบหน้างามของลั่วชิงเฉิงที่เขินอายแดงปลั่ง เหมือนกับผิงกั๋วสุกแดง
ฉับพลัน แรงสั่นสะเทือนรุนแรงระลอกหนึ่งดังมา โถงตำหนักทั้งหลังเริ่มแกว่งไกว ราวกับผืนแผ่นดินสั่นระดับสิบ
“เร็ว ตามข้ามา!”
ลั่วชิงเฉิงคว้าไว้ซึ่งมือเย่เฉินอย่างตึงเครียด มิติเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป
แสงขาววาบ ทั้งสองคนปรากฏในใต้รอยแยกห้วงลึก ยืนเคียงกันบนผิวทะเลสาบ
“ครืน ๆ!”