กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ปล้น?”
ซูเฉิน ลั่วชิงเฉิง และอวี๋ชูม่านทั้งสามคนได้ยินเช่นนั้นก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กในทันที
“ศิษย์น้อง เจ้าคิดจะ… จะไม่ใช่หรือ”
ซูเฉินลืมตาโต มองดูเย่เฉินด้วยหน้าตาเหลือเชื่อ
“แฮะ ๆ ถูกต้อง ข้าจะคิดแบบนี้จริง ๆ”
เย่เฉินยกยิ้มร้ายกาจออกมาที่มุมปาก
“แทนที่จะเสาะหาวาสนากันอย่างตรากตรำอย่างยากลำบาก ยังเทียบไม่ได้กับการลงมือปล้นโดยตรงที่เร็วกว่า”
“แต่ว่าทำแบบนี้มันไม่ดีมั้ง?”
ลั่วชิงเฉิงกล่าวอย่างลังเลเล็กน้อย
“มีอะไรไม่ดี?”