กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถัดจากนั้น คนชุดดำสิบกว่าคนก็เดินออกมาจากในป่า ล้อมเย่เฉินกับอีกสามคนไว้รอบด้าน
คนชุดดำเหล่านี้อย่างต่ำก็มีตบะแกนทอง ส่วนหัวหน้ายิ่งเป็นทารกก่อกำเนิดขั้นเก้า ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย
“พวกเจ้าเป็นผู้ใด? เหตุใดจึงปล้นพวกข้า?”
ซูเฉินถามประโยคหนึ่งอย่างเบาหวิว โดยไม่ใส่ใจโจรพวกนี้เลย
“แฮะ ๆ พวกข้าเป็นผู้ใดไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ วันนี้พวกเจ้าพบพวกข้า ก็ยอมรับว่าโชคร้ายของตัวเองเถอะ”
หัวหน้าคนชุดดำแค่นหัวเราะหนึ่งครั้ง ในดวงตาวาบผ่านแววโลภรอยหนึ่ง
“พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”
ลั่วชิงเฉิงลุกขึ้นยืน ในดวงตางามวาบผ่านประกายเย็นเยียบเสี้ยวหนึ่ง