กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อย่างไร? อยากจะลงมือหรือ? ข้าขอเตือนเจ้าให้คิดถึงผลลัพธ์ให้ดีที่สุดเสียก่อน!”
หลินซั่วแค่นหัวเราะ ยิ้มกล่าวว่า ในตาวาบผ่านรอยหนึ่งเจตนาสังหารสายหนึ่ง
“หึ! สำนักเมฆาครามของข้าจะหวาดกลัวสำนักเทียนเสวียนของพวกเจ้าได้อย่างไร?”
ประมุขสำนักเมฆาครามกล่าวว่าด้วยท่าทีปากกล้าแต่ใจฝ่อ
สำนักเมฆาครามของเขาก็มีบรรพชนระดับฝ่าเคราะห์ถึงสองท่าน เพราะฉะนั้นจึงคิดเอาเองว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวสำนักนิกายใด ๆ ทั้งสิ้น
“ผู้อาวุโสของพวกเจ้ายอมรับแล้วว่าคือเขาที่นำพาศิษย์ไปชิงไปแล้วซึ่งสมบัติของสำนักเทียนเสวียนของพวกเรา”
ซูเฉินชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่หลินซั่วถืออยู่ในมือพลางกล่าว
“หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ชื่อเสียงของสำนักเมฆาครามพวกเจ้าเกรงว่า…”