กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หึ สิ่งที่ไม่รู้จักเป็นตาย!”
ในตาของเย่เฉินวาบประกายเย็นเยียบฉับพลัน รูปร่างหายไปชั่วพริบตาจากที่เดิมดุจภูตผี
“แปะ แปะ”
ได้ยินแต่เสียงกังวานสองครั้ง ศิษย์เฝ้าภูเขาสองคนนั้นก็ดั่งว่าวขาดสาย
ถูกเย่เฉินตบอย่างแรงจนบินออกมา ตกลงกระแทกแรงที่พื้น สลบไปในทันที
“ไปกัน!”
เย่เฉินเรียกบอกลั่วชิงเฉิงเสียงหนึ่ง เชิดหน้าก้าวยาวมุ่งเข้าไปในสำนักจื่อหยาง
เพิ่งก้าวเข้าไปในสำนักจื่อหยาง กลุ่มศิษย์กลุ่มหนึ่งก็ล้อมเข้ามาดั่งคลื่นน้ำ
“คนบ้าระห่ำมาจากที่ใด กล้าถึงเพียงนี้มาก่อความวุ่นวายในสำนักจื่อหยาง!”
ศิษย์ที่เป็นหัวหน้าคนหนึ่งตวาดว่าด้วยความโกรธจนห้ามไม่อยู่