เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เนื้อหมาป่าทานตะวันย่างนี้นอกไหม้ในนุ่ม กลิ่นหอมแตะจมูก ถ้ามาใหม่อีกสักหน่อยก็สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น”
เย่เฉินขณะที่กินอย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย
พอเสียงเพิ่งขาด เสียงหนึ่งคนที่ใสกังวานน่าฟังก็ดังมาจากด้านหลัง
“หากคุณชายเย่อยากดื่มสุรา ที่นี่กล่าวคือมีสุราร้อยบุปผาชั้นเลิศอยู่หลายไห”
เย่เฉินได้ยินเสียงก็หันกลับไป เห็นเพียงลั่วชิงเฉิงมีศิษย์พี่หญิงร่วมสำนักหลายท่านเยื้องย่างเข้ามา ทุกท่านล้วนงามล่มเมือง
“ที่แท้ก็ลั่วเซียนหญิง!”
เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ในตาวาบผ่านรอยหนึ่งแห่งความตื่นตะลึงในความงาม รีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ
ซูเฉินก็ยิ้มลุกขึ้นรับ แต่สายตาจงใจบ้างไม่จงใจบ้างก็ชำเลืองไปยังศิษย์พี่หญิงท่านหนึ่งข้างกายลั่วชิงเฉิง
ศิษย์พี่หญิงผู้นั้นใบหน้าสวยงาม อารมณ์อ่อนโยนเรียบร้อย ซูเฉินมองจนเผลอใจลอยไปบางส่วน