กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เฉินขยี้เบา ๆ ก้นที่เจ็บ ลุกขึ้นจากหลุมใหญ่ ตบเบา ๆ ฝุ่นบนร่าง
กล่าวว่าอย่างหงุดหงิดว่า “คำพูดไร้สาระมากมายขนาดนี้มาจากไหน เรียกประมุขของเจ้ามา!”
“กล้าหาญนัก! กล้าถึงเพียงนี้ไม่เคารพสำนักเทียนเสวียนของพวกเรา!”
เจียวโหวกงทันทีโทสะลุกโชน ชักกระบี่เข้าห้ำหั่น
“พวกมดปลวกกลุ่มหนึ่ง ก็กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าคุณชายผู้นี้!”
เย่เฉินแค่นหัวเราะหนึ่งครั้ง กำลังจะลงมือสอนสั่งพวกเจ้าหมอนี่ที่ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนา แต่ฉับพลันก็ค้นพบว่าภายในร่างว่างเปล่า ระดมพลังเวทได้แม้แต่นิดเดียวไม่ได้
“เป็นเรื่องอะไรกัน? พลังเวทของข้าไปไหน?”
บัดซบ ตบะถูกผนึกไว้!
จบเห่แล้ว!