กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 540 ร่องรอยของเหลิ่งอู๋เยว่
พอชิงเจ๋อได้ยินเสี่ยวมั่วพูดเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะทำได้เพียงเดินตามพวกเราไป
พวกเราไล่ตามไอปีศาจของฉินหานเย่ไปตลอดทาง แต่เดินอยู่นานเท่าไรก็ยังไม่ถึงปลายทาง
ในที่สุดฉินหานเย่ก็หมดความอดทน เขาช้อนตัวฉันขึ้นมาในอ้อมแขน กดปลายเท้าเพียงครั้งเดียวก็พาฉันทะยานขึ้นฟ้า แล้วมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนชิงเจ๋อก็อุ้มเสี่ยวมั่วทะยานขึ้นฟ้าตามพวกเรามา
ความเร็วของมหาปีศาจทั้งสองน่าทึ่งจนแทบไม่น่าเชื่อ ไม่นานพวกเราก็มาถึงสถานที่แปลกตาซึ่งอยู่ห่างจากเมืองไห่เฉิงมากเหลือเกิน