กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 537 การจากไปโดยไม่ร่ำลา
ฉินหานเย่ได้ยินฉันพูดเช่นนั้น แววตาก็ไหววูบเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า “ถ้าเป็นตามปกติ เขาไม่มีทางดูดไออาฆาตในตัวฉันไปได้จริง ๆ เว้นเสียแต่ว่าเขา…”
พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของฉินหานเย่ก็หม่นลงเล็กน้อย เขาพึมพำราวกับพูดกับตัวเองว่า “เขาคงไม่ได้บ้าบิ่นถึงขนาดนั้นหรอกใช่ไหม”
ฉันได้ยินฉินหานเย่พูดเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เข้าใจ