กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 536 ทำได้อย่างไรกัน
เสียงใสไร้เดียงสาดังขึ้นจากหน้าประตู ฉันหันไปมอง ก็เห็นร่างเล็กอ้วนกลมพุ่งเข้ามาราวกับลมหมุน
เป็นเสี่ยวซวี่
ไม่รู้ว่าเสี่ยวซวี่รู้ข่าวที่ฉินหานเย่ฟื้นจากที่ไหน เขาถึงวิ่งมาหา แล้วโผเข้าไปในอ้อมแขนฉินหานเย่ทันที
ฉันเห็นเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับกะพริบปริบ ๆ มองฉินหานเย่ด้วยสีหน้ายินดี
“พ่อ ในที่สุดพ่อก็ฟื้นแล้ว พ่อรู้ไหมว่าช่วงนี้แม่เป็นห่วงพ่อแค่ไหน!”
เสี่ยวซวี่พูดจ้อไม่หยุด ส่วนฉินหานเย่ที่จู่ ๆ ก็เห็นเสี่ยวซวี่อยู่ตรงหน้ากลับชะงักไป