กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 509 ห้ามแก้แค้นฉัน
ปีศาจกระจก
ตอนนี้มันไม่ได้แปลงร่างเป็นใคร ใบหน้าทั้งหน้าเหมือนเป็นร่างไร้ใบหน้า ร่างนิ่มยวบเหมือนยาง มีผมยาวสยาย สวมชุดสีขาว
มันนั่งอยู่ในกระจกทั้งตัว แม้จะไม่มีใบหน้า แต่ฉันก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าทั่วร่างของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
มันดูเหมือนกำลังเงยหน้ามองฉัน ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นแทบไม่เป็นคำว่า “ซูอวี้ ตอนนี้ฉันก็อยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว เธอยังต้องการอะไรอีก?”
“ฉันไม่ได้ต้องการอะไร”
แม้ปีศาจกระจกจะปรากฏตัวแล้ว ฉันก็ยังไม่มีทีท่าจะเก็บมีดสั้นในมือ ฉันเพียงเล่นมีดสั้นในมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า